مربی همراه

سام تو مدرسه با مربی سایه‌ش عالی بود، اما مشکل اینجا بود که کاملاً بهش وابسته شده بود! اگر مربی یک روز مریض می‌شد و نمی‌ومد، سام اصلاً سر کلاس نمی‌رفت. با مشورت کلینیک، برنامه‌ریزی کردیم که مربی آروم‌آروم فاصله‌ش رو بیشتر کنه (مثلاً از کنار صندلی رفت نیمکت پشتی، بعد نزدیک در کلاس)

ما برای پیش‌دبستانی کیوان خیلی گشتیم تا مربی سایه پیدا کنیم. متأسفانه بعضی از افرادی که داوطلب می‌شدن هیچ دانشی از اوتیسم نداشتن و فکر می‌کردن فقط باید مراقب باشن کیوان از صندلی نیفته! آخر سر با راهنمایی کاردرمانگرِ خودش، یکی از دانشجویان روان‌شناسی که تو کلینیک دوره‌دیده بود رو استخدام کردیم. تازه فهمیدیم مربی سایه واقعی چقدر کارش تخصصی و حیاتیه